کلمه بوروکراسی که افزون از قرن بر آن می‌گذرد، به‌صورت یکی از مهم‌ترین مفاهیم دانش اداری و سیاسی روز درآمدهاست. بوروکراسی که به سازمان‌های بزرگ و یا مظاهر و آثار آن اطلاق می‌شود، درواقع معلول پیشرفت‌های صنعتی، اقتصادی و سیاسی است. بوروکراسی یا دیوان‌سالاری به معنی یک سیستم کارکرد عقلانی و قانونمند است.

وبر اصطلاح بروکراسی را در دو معنی بکار برد: ۱- مجموع مقامات اداری ۲-سازمان‌های بزرگ رسمی در جامعه امروزی.

بااین‌حال بوروکراسی، در بسیاری از کشورها (ازجمله ایران و افغانستان) چنان بوده که آن را به‌عنوان فساد اداری و یا کاغذبازی و رشوه‌گیری عنوان می‌کنند.

 نتایج فساد اداری به‌طور طبیعی مخالف مصالح و منافع آحاد مردم است. فساد اداری عموماً در اشکال رشوه، خویشاوندگماری، پارتی‌بازی و تعارض منافع روی می‌دهد.

یکی از انواع فساد اداری دزد سالاری است. در سیاست اصطلاح دزد سالاری به دولتی اشاره دارد که عامه مردم را فدای افزایش ثروت و قدرت سیاسی شخصی طبقه حاکم می‌کند. دزد سالاری معمولاً با اختلاس در بودجه‌های دولتی همراه است.

دزد سالاری بیشتر در کشورهای جهان سوم رخ می‌دهد؛ کشورهایی که اقتصادشان بیشتر بر پایه استخراج منابع و اقتصاد رانتی می‌چرخد. حکومت دزد سالار تأثیر بسیار نامطلوبی در اقتصاد سیاسی و حقوق مدنی می‌گذارد. و باعث الگوبرداری طبقات مختلف اجتماع از روسا و رهبران دزد سالار و سرایت فساد به سایر طبقات اجتماع نیز می‌شود. واقعیت این است که در دنیای امروز فساد مالی می‌تواند از حاکمان دزد سالار یک کشور به مردم آن سرایت کند و به‌عنوان هنجاری اجتماعی رواج یافته و نهادینه شود. به‌طوری‌که اقشار اجتماع ازآنجاکه می‌بینند حاکمان دولت غرق در فساد مالی هستند، به فکر سوءاستفاده از موقعیت‌های شخصی یا اداری خود می‌افتند.

 چون حکومت‌های دزد سالار با روش‌های پول‌شوئی یا سوءاستفاده از ثروت‌های عمومی یا وجوه حاصل از پرداخت‌های شهروندان، پول اختلاس می‌کنند، درنتیجه «رفاه» در زندگی شهروندان دچار تزلزل می‌شود. علاوه بر این، چون پولی که دزد سالاران سرقت می‌کنند، اغلب از بودجه‌ای است که برای امکانات عمومی مانند ساختن بیمارستان‌ها، مدارس، جاده‌ها، پارک‌ها و مانند آن اختصاص‌یافته است؛ این سرقت باعث کاهش رفاه عمومی می‌شود. دزد سالاران معمولاً (ولی نه همیشه) از دیکتاتورها هستند.

برخی از دیکتاتورها و سران حکومت‌های دزد سالار، بودجه‌های عمومی را به‌طور پنهانی به حساب‌های بانکی شخصی محرمانه خود در کشورهای بیگانه منتقل می‌کنند تا در صورت از دست دادن قدرت، در خارج از کشور به خوش‌گذرانی‌های خود ادامه دهند.